Suat Arı

Streven naar de maakbaarheid van de samenleving

2011-06-28T20:50:00.000+02:00

Onlangs heeft Minister Donner namens het
kabinet zijn notitie “Integratie, binding, burgerschap” aan de Tweede Kamer voorgelegd.
Met deze notitie wordt definitief afscheid genomen van het specifiek beleid ten
opzichte van migrantengroepen. Bovendien worden drastische maatregelen
aangekondigd tegen het niet naleven van de integratie-eisen. Het opmerkelijke
van deze notitie is het feit dat deze juist door Minister Donner is opgesteld,
die bekend staat door zijn rationele en relativerende houding.

In zijn notitie somt Minister Donner de
ontwikkelingen m.b.t. de integratie van migranten op. Hij maakt een nieuwe
definitie van het begrip integratie waarin geen ruimte meer is voor het
multiculturalisme. Hij heeft het over de Nederlandse waarden waaraan men zich
moet houden. Vrijheid, gelijkwaardigheid, verdraagzaamheid en solidariteit
vormen volgens Donner de basis van de Nederlandse samenleving. Het kabinet gaat
volgens hem wel ervan uit dat de samenleving wel verandert, maar niet
inwisselbaar is voor welke samenleving dan ook. Van de migranten wordt verwacht
dat zij bepaalde vaardigheden verwerven die nodig zijn om in de Nederlandse
samenleving te participeren en naar vermogen bij te dragen aan de ontwikkeling
daarvan. Dat houdt in dat de migranten de Nederlandse taal beheersen, in het
eigen levensonderhoud door inkomen uit arbeid voorzien, maar ook respect hebben
voor en delen van de kernwaarden van de Nederlandse rechtstaat. Het kabinet
vindt wel dat er wel ruimte is voor diversiteit en pluriformiteit die in de
Grondwet verankerd zijn en prijst bovendien de individuele vrijheid om naar
eigen inzicht te leven binnen gezamenlijk gedefinieerde grenzen.

Gezien het feit dat deze notitie onmeunig
(Twents voor enorm) veel tegenstrijdigheden bevat kunnen wij concluderen dat
hij met een knipoog naar de PVV opgesteld is. Hij is niet consistent en
schotelt vlees noch vis. De enige consistentie die erin te bespeuren is de zogenaamde
constatering van de oorzaak van het falen van integratie. Het ligt namelijk enkel
aan de migranten zelf. Het kabinet denkt dan ook dat integratie met sancties afgedwongen
kan worden. Uit de notitie blijkt dat het kabinet van mening is dat de
migrantengroeperingen er andere waarden en normen dan de Nederlandse waarden en
normen op nahouden en dat past volgens haar niet binnen de Nederlandse
rechtstaat. Er wordt wel geconstateerd dat er vorderingen zijn in het
onderwijs, op de arbeidsmarkt, maar dat gaat niet hard genoeg. Het kabinet
haalt mijns inziens verschillende feiten door elkaar. Bijvoorbeeld wordt het
taalprobleem van de eerste generatie voortdurend bij gehaald terwijl dat niet
geldt voor de jongeren die hier opgroeien. Uit bijna alle onderzoeken blijkt namelijk
dat de migrantenjongeren zich steeds meer Nederlander gaan voelen. Schooluitval,
werkloosheid en crimineel gedrag zijn mijns inziens terug te voeren naar de
maatschappelijke positie van de groepen. Er zij talloze autochtone groepen in
bepaalde delen van het land of een stad waarbij dezelfde problemen in nog
ergere vormen voorkomen. Er zijn families waarvan de leden generatieslang
cliënten van de sociale dienst zijn. Het kabinet vergelijkt dan in mijn
beleving appels met peren en stelt doelen die met de voorgestelde methoden
haalbaar zijn.

Nog een andere opmerkelijk kenmerk van de
notitie is de houding van de overheid. Van een liberaal-conservatieve regering
verwacht je geen inmenging van de overheid in het persoonlijke domein. De
overheid schept namelijk de voorwaarden waarin de individuen vanuit hun verantwoordelijkheidsbesef
zich kunnen ontplooien. In deze notitie noemt het kabinet zelf eigenverantwoordelijkheid
en vrijheid als kernwaarden, maar zij beperkt deze door allerlei eisen te
stellen die niet voor iedereen haalbaar zijn. Erger nog, het kabinet staat voor
een maakbare samenleving waarin de overheid een centrale rol met dwangmiddelen
wil hebben. Enerzijds neemt de overheid afstand van het beleid als het om het
beschikbaar stellen van middelen gaat, anderzijds bemoeit zij zich met de persoonlijke
keuze van de individuen. Het kabinet vindt de diversiteit en pluriformiteit
verworvenheden, maar verwacht van de migranten dat zij zich verloochenen als
zij zich in Nederland willen vestigen. Bovendien wil het kabinet onder het mom
van algemeen aanpak de rol van de eigen organisaties minimaliseren in het
integratieproces terwijl deze organisaties onmisbaar zijn bij het bereiken van
de individuen. Zij worden wel aangesproken op hun taak, maar worden gepasseerd
als het om middelen gaat.

Minister Donner heeft het in zijn
aanbiedingsbrief over een verplichtend integratiebeleid, maar rept geen woord
over de rol van de ontvangende samenleving. Het gebrek aan acceptatie, de
aanwezigheid van discriminatie, het opkomende racisme en de achterstelling van
de migranten zijn niet te verwaarlozen. Integratie is een tweerichtingsverkeer
waarin de nieuwkomers en de ontvangende samenleving naar elkaar toe horen te
stromen. Als één van deze twee de weg blokkeert of zich niet aan de
verkeersregels houdt, ontstaan er problemen. De overheid zorgt ervoor dat
iedereen zich aan de regels houdt. Daar is geen twijfel over mogelijk.
Bovendien wil niemand zijn eigen regels waarvan de anderen last zullen hebben.
Vrijheid houdt immers op wanneer de vrijheid van een ander in het geding komt.
Wij (willen) leven met vrijheid in
gebondenheid waarin ieder zijn eigen verantwoordelijkheid kent en neemt,
respect toont voor een ander en solidair is met de medemens. Hiervoor vormt de
Grondwet het kader, niet het populisme.

Suat Arı

Turkse kiezer wil stabiliteit

2011-06-28T20:44:00.000+02:00

De regerende AK Partij heeft een monsterzege
behaald bij de parlementsverkiezingen op zondag 12 juni. De partij van de
premier Erdoğan heeft met de 49,9 % van de stemmen de derde verkiezingen op rij
gewonnen. De oppositiepartij CHP heeft weliswaar
meer stemmen behaald dan de vorige verkiezingen, maar kwam niet verder 26 %. De
MHP heeft de kiesdrempel gehaald De
andere oppositiepartij MHP heeft met 13 % de kiesdrempel gehaald terwijl 36
onafhankelijken waarvan het merendeel gelieerd is aan de BDP gekozen zijn.

Uit deze uitslag kunnen wij concluderen dat de
Turkse kiezer het gevoerde beleid goedgekeurd heeft. Deze goedkeuring heeft onzes
inziens niet alleen te maken met de koers die de AK Partij vaart, maar ook een
soort wens om een Grondwet die de vrijheden waarborgt. Een Grondwet die niet
gebaseerd is op een ideologie, maar op vrijheid, gelijkheid rechtvaardigheid.
Uit de toespraak van de Premier Erdoğan kunnen wij opmaken dat hij deze uitslag
ook zo heeft geïnterpreteerd. Gezien het feit dat de leider van de CHP, Kemal
Kılıçdaroğlu, zich ook in deze trant heeft geuit tijdens zijn toespraak naar
aanleiding van de uitslag, kunnen wij ervan uit gaan dat de basis aanwezig is
om een volwaardige Grondwet samen te stellen.

Wij zijn ook met de Minister President van
mening dat deze uitslag ook de wens is van de burgers in vele andere landen dan
alleen Turken in Turkije. Bovendien is deze uitslag ook een vorm van waardering
van de constructieve houding van Turkije t.a.v. het Midden Oosten in het bijzonder
en de rest van de regio in het algemeen. De stabiliteit van Turkije heeft
enorme gevolgen voor de regio, vooral nu de Arabische volkeren hunkeren naar
meer vrijheid en democratie.

De UETD-Nederland hoopt dat de uitslag recht
doet aan de wens van de Turken in de hele wereld en dat de Turken buiten
Turkije hun stem kunnen uitbrengen in het land waar zij wonen. Een Grondwet die gebaseerd is op vrijheid en participatie
zorgt daar wel voor. Daar gaan wij wel van uit.

A.
Suat Arı

UETD-Nederland

Dilemma

2011-01-28T12:01:00.000+01:00

Op sommige momenten sta je als politicus voor een dilemma. Er komt een zaak aan de orde en je moet een keuze maken. Je bent niet met alle keuzes tevreden. Het liefst wil je deze zaak niet behandelen, maar je moet het wel doen. Het raadsvoorstel dat wij afgelopen maandag hebben behandeld over de begroting van Het Stedelijk Lyceum is er zo één.

Formeel gezien hebben wij geen andere keuze dan het instemmen van de begroting. Het enige wat wij moeten doen is kijken of de begroting voldoet aan de wettelijke eisen. Inhoudelijk hebben wij niets te vertellen omdat Het Stedelijk Lyceum niet meer onder de gemeentelijke verantwoordelijkheid valt. Wij hebben dan ook ingestemd met de begroting. Echter, niet met een gerust hart!

Ondanks het feit dat de begroting er gelikt uitziet, hebben wij bedenkingen over de bedrijfsvoering op Het Stedelijk Lyceum. Sommige ouders voelen zich gepasseerd door de directie, terwijl anderen zich niet kunnen vinden in het te voeren beleid. Dat zijn zaken die toch zeer belangrijk zijn voor de kwaliteit van het onderwijs op deze school. Om die reden hebben wij afgelopen maandag het College gevraagd om deze kwestie met het bestuur te bespreken en het bestuur te verzoeken snel in contact te komen met de desbetreffende ouders om de problemen uit de wereld te helpen. Het liefst hadden wij even gewacht met de instemming van de begroting. Dat zou echter negatieve financiële gevolgen hebben gehad en daarom hebben we met de begroting ingestemd.

Suat Arı

Minderheid in zekerheid!

2010-10-10T21:49:00.000+02:00

Wekenlang zijn wij, CDA’ers, bloot gesteld aan een dilemma: gaan wij in een minderheidskabinet met gedoogsteun van PVV of moeten wij beter plaats nemen in de oppositiebankjes? In eerste instantie had de waarnemend partijleider Maxime Verhagen gezegd dat het CDA, gezien de verkiezingsuitslag, niet aan zet was om deel te nemen aan een coalitie. Nadat verschillende opties onmogelijk bleken, kwam het CDA weer in beeld. Dit keer met de VVD en de PVV. Ik dacht dat wij te maken hadden met een formele kwestie, maar binnen de kortste keer bleek tot mijn verbazing dat men met elkaar echt in zee wilde. Er was sprake van een minderheidsregering met gedoogsteun van PVV.

Gezien het feit de PVV zowel in haar programma als uit de monde van haar leider nogal discriminerend en polariserend is ten opzichte van moslims en de Islam, is een grote groep bekende en minder bekende CDA’ers, waaronder ik, in opstand gekomen. Wij probeerden de leden ervan te overtuigen dat wij niet met de PVV in zee moesten. Uiteindelijk hebben de leden middels een congres beslist dat het CDA deel gaat nemen aan het te vormen kabinet met de VVD. Ik respecteer het besluit van het Congres, maar dat betekent niet dat ik met lede ogen toe ga zien wat er gaat gebeuren.

Ondanks het feit dat het Congres anders heeft besliste dan wat ik gehoopt had, ben ik toch blij. Dit om twee redenen: ten eerste heeft het Congres een duidelijk signaal gegeven aan Verhagen over de zaken waar wij ons zorgen over maakten. Ten tweede is een resolutie die o.a. door mij ingediend is door het bestuur aangenomen. Door het aan te nemen van deze resolutie ziet het CDA de Islam als een van de vele religies in de samenleving en zij accepteert moslims in Nederland als volwaardige burgers. Bovendien zegt het CDA-bestuur toe dat er een werkgroep gevormd zal worden die een partijbrede discussie gaat starten over de positie ven de Islam in Nederland en de plek en de rol van moslims binnen het CDA.

Tot nu toe heb ik me nooit vreemd gevoeld binnen het CDA, maar door het aangaan van een samenwerkingsverband met de PVV, had ik wel enige zekerheid nodig. De aangenomen resolutie stelt me gerust, maar ik zal wel alert moeten blijven. Als de beloftes niet nageleefd worden, zal ik de betrokkenen herinneren aan deze resolutie.

Suat Arı

Nederland neemt grote risico

2010-10-10T21:47:00.000+02:00

Afgelopen zondag zijn ongeveer 5000 CDA-leden bijeen geweest tijdens een buitengewoon congres over de deelname aan een minderheidskabinet met gedoogsteun van de PVV. Van de 5000 aanwezigen hebben 4033 een stem uitgebracht waarvan 68 % voor de regeringsdeelname heeft gekozen. Daarmee neemt het CDA naar onze mening een groot risico voor Nederland. Wij zien met dit besluit onzekere tijden tegemoet.

Tijdens het congres hebben bekende en minder bekende CDA-leden hun zorg uitgesproken. Zij hebben gewezen naar de gevaren van de samenwerking met de PVV. Minister Hirsch Ballins’ waarschuwing “doe dit Nederland niet aan!” heeft helaas niet geholpen. Oud premiers Dries van Agt en Piet de Jong (95), Minister Ab Klink, oud vakbondsleider en voorzitter HBO Raad Doekle Terpstra, Oud Kamerlid en senator Hannie van Leeuwen hebben de leden geprobeerd te overtuigen om tegen te stemmen, maar helaas hun waarschuwingen mochten niet baten.

Wij hebben waardering voor de inzet van zowel de prominente CDA-ers als de gewone leden, maar wij zijn de Tweede Kamerleden Ad Koppejan en Kathleen Ferrier bijzonder dankbaar voor hun hartverwarmende toespraken tijdens het congres. Zij moeten immers uiteindelijk gevolg geven aan het besluit van het congres. Buitengewoon moedig en oprecht hebben deze twee Kamerleden de leden van het CDA duidelijk gemaakt waarmee zij worstelen. Nogmaals willen wij middels deze weg onze dank en waardering nadrukkelijk uitspreken voor mevrouw Ferrier en de heer Koppejan.

Terwijl wij de heer Koppejan en mevrouw Ferrier bijzonder dankbaar zijn, zijn wij echter buitengewoon teleurgesteld in het enige islamitische Kamerlid de heer Coşkun Çörüz. De heer Çörüz heeft wel respect voor de kiezers van de PVV, maar vergeet zich af te vragen of de PVV respect voor hem en voor de andere anderhalf miljard moslims heeft. Met zijn toespraak heeft hij naar onze mening de genadeklap uitgedeeld aan de mensen die zich zorgen maakten. Wij zijn dan ook zeer nieuwsgierig hoe hij zich op gaat stellen ten opzichte van de PVV. Wij zullen hem in elk geval eraan herinneren wat hij beloofd heeft: “maak geen zorgen, er is niets aan de hand!”.

Wij zijn wel blij dat de resolutie van de heer Alaattin Erdal en anderen over de positie van de Islam en de moslims in Nederland en binnen het CDA door het bestuur van het CDA overgenomen heeft zonder in stemming te brengen. Dat geeft ons de hoop dat het CDA zich verantwoordelijk voelt voor de Islam en de moslims in Nederland.

Ondanks het feit dat wij zeer teleurgesteld zijn, blijven wij waarschuwen voor de gevaren van deze samenwerking. Wij attenderen de VVD en het CDA erop dat zij moeten zorgen dat zij worden gedoogd, niet andersom. De PVV is immers niet te gedogen, dat is voor ons niet acceptabel.

Wij zullen alert blijven en vragen anderen dat ook te doen. Dit land is ons te dierbaar om te verwaarlozen.

Namens de UETD-Nederland

Politici met gezond verstand bedankt

2010-09-16T23:42:00.001+02:00

Nederland stond tot voor kort bekend om haar verregaande democratische karakter. Zij werd overal ter wereld als voorbeeld gezien voor een tolerant land. Heel veel verschillende culturen en religies hebben door de eeuwen heen vreedzaam samengeleefd. Maar de laatste jaren is er zeker sprake van een kentering in de samenleving. Tolerantie heeft plaats gemaakt voor intolerantie. De maatschappij maakt een tweedeling door. Groepen mensen worden tegen elkaar uitgespeeld en de sfeer wordt steeds grimmiger. Er is een wij- en zij-cultuur ontstaan.

Deze nieuwe cultuur heeft ons, wat politiek betreft, in een moeilijke positie gebracht. Wij leven sinds maanden tussen hoop en onbegrip. De mogelijke minderheidscoalitie van de VVD en het CDA met gedoogsteun van de PVV is onbegrijpelijk. Wij krijgen hoop door mensen zoals Ab Klink, Kathleen Ferrier, Ad Koppejan en nog vele anderen die de moeite nemen om te waarschuwen dat de grondrechten gerespecteerd dienen te worden.

Toen Ab Klink middels een brief te kennen gaf dat hij niets zag in een minderheidskabinet met de gedoogsteun van Wilders, dachten wij dat wij af waren van deze vreemde coalitie, maar een paar dagen later stapte Ab Klink uit de Tweede Kamer en direct daaropvolgend zijn de partijen weer bij elkaar gekomen om door te gaan waar zij gebleven waren. Onze vreugde was van korte duur.

De PVV laat in haar uitingen en verkiezingsprogramma zien dat zij bepaalde grondrechten niet respecteert. Zij stigmatiseert een aanzienlijk deel van onze bevolking. Deze politieke groepering maakt nu deel uit van coalitie onderhandelingen, met andere woorden: zij zwaait de scepter. Deze politieke groepering gebruikt de negatieve vrijheid om groepen tegen elkaar op te zetten. Dat zichzelf respecterende politieke partijen nu willen samenwerken met een dergelijke politieke groepering vinden wij onbegrijpelijk, ook al hebben 1,5 miljoen Nederlanders voor deze groepering gekozen.

Onze hoop is nu gevestigd op mensen als mevrouw Ferrier en de heer Koppejan die nog steeds deel uit maken van de CDA-fractie in de Tweede Kamer. Bovendien heeft een aanzienlijk grote groep CDA-prominenten duidelijk gemaakt dat dit beoogde kabinet niet wenselijk is. Gezien het feit dat de leden van het CDA zich uit moeten spreken over deze coalitie, zijn wij nog hoopvol. Wij denken dat leden van het CDA ervoor zullen zorgen dat het gezond verstand gaat zegevieren.

Wij bedanken Kathleen Ferrier en Ad Koppejan voor hun moed en gewetensvolle houding en wij zullen hen steunen daar waar het mogelijk is.

UETD-Nederland

Israel een halt toeroepen!

2010-06-01T21:37:00.000+02:00

Vandaag in de vroege ochtend hebben de Israëlische commando’s een aanval uitgevoerd op het Turkse schip “Mavi Marmara” dat op weg was naar Gaza met hulpgoederen. Tijdens deze inhumane actie tegen een humane missie zijn er volgens diverse media meer dan 10 mensen omgekomen. Wij zijn dan ook geschokt door de agressie van Israel tegen humanitaire hulpverleners.

De Israëlische regering probeert deze staatsterreur te rechtvaardigen door te beweren dat er wapens in de schepen vervoerd werden. Dit argument is niet eens serieus te nemen. In een dergelijk geval zou Israel zeer wel in staat zijn om de wapens in beslag te nemen. De uitlatingen van de Israëlische autoriteiten laten zien dat zij geen enkele bemoeienis dulden met betrekking tot de Palestijnse kwestie met alle gevolgen van dien.

Wij zijn ook geschokt door de milde reactie van Nederland op deze inhumane actie. Uit de monde van de minister Verhagen krijgen wij te horen dat Nederland om een onderzoek zal vragen, maar een veroordeling is niet uitgesproken. Dat ontsiert ons land Nederland. Hoe lang moeten wij nog de prijs van de misdaden tegen de Joden in de Tweede Wereldoorlog betalen en op welke manier? Wanneer is de maat vol? Wanneer gaan wij de Israëlische regering een halt toeroepen? Geeft het slachtofferschap van de Holocaust een vrijbrief om de eigen gang te gaan zonder een schijntje respect voor de mensenrechten?

Deze vragen stellen wij omdat wij weten dat wij direct met sterke bewoordingen reageren als er elders in de wereld soortgelijke acties worden uitgevoerd. Wij zijn dan ook teleurgesteld dat de verwachte veroordeling uitblijft.

De UETD-Nederland veroordeelt de Israëlische actie met afschuw en roept de Nederlandse regering en de politieke partijen op hun stem te laten horen tegen deze onmenselijke actie.

UETD-Nederland
www.uetd.nl
info@uetd.nl

31 mei '10

UETD Hollanda olarak, İsrail devletinin “Mavi Marmara” yardım gemisi nezdinde, tüm insanlığa karşı yapmış olduğu saldırıyı şiddetle kınar, Hollanda hükümeti, siyasi partileri ve bütün uluslararası örgütleri sözkonusu devlet terörü karşısında net tavır almaya davet ederiz.

Dilemma in campagne

2010-02-25T14:25:00.000+01:00

Wij hadden al last van landelijke politiek tijdens de campagne. Mensen die ik aansprak begonnen gelijk over landelijke onderwerpen, terwijl wij voor de gemeenteraad campagne voerden. Natuurlijk had ik antwoord op de vragen over de landelijke onderwerpen, maar het was wel lastig om telkens weer over de landelijke politiek te praten. Om het verschil tussen landelijke- en lokale politiek duidelijk te maken gebruikte ik de standpunten van verschillende fracties in verschillende gemeenten over het vliegveld. Zo probeerde ik duidelijk te maken dat de kiezer wel degelijk iets te kiezen heeft wat lokale verkiezingen betreft, zonder daar landelijke politiek bij te betrekken.

Alsof dat niet lastig genoeg was, kregen wij er ook een regeringscrisis bij. Ik wist vanaf het moment dat de NAVO Nederland vroeg om de missie in Uruzgan te verlengen, dat de PvdA deze gelegenheid zou grijpen om de electorale teruggang tot stoppen te dwingen. Misschien dachten zij dat de overige regeringspartijen bakzeil zouden halen, maar het ging totaal anders en het gevolg is voor iedereen duidelijk...

Dat betekent dat wij momenteel met twee dingen tegelijk bezig zijn, namelijk campagne voeren voor zowel de landelijke als de lokale verkiezingen. Je probeert het te vermijden, maar dat is onmogelijk. Vooral de ‘Nieuwe Nederlanders’ zijn geïnteresseerd in landelijke politiek en willen weten hoe de zaken er op dit moment voor staan. Ik vind het boeiend om op deze manier bezig te zijn. Twee vliegen in een klap, zou je zeggen...

Allochtonen (nieuwe Nederlanders) eerst!

2010-02-14T20:19:00.000+01:00

Organisatiepsycholoog Martha Meerman en universitair hoofddocent Hans Siebers constateren dat allochtonen eerst op straat worden gezet bij crisis. In hun onlangs verschenen onderzoek tonen zij aan dat de discriminatie daarbij een belangrijke rol speelt.

Volgens deze onderzoekers is er een enorm verschil tussen de werkloosheidscijfers van allochtonen en autochtonen. Deze constatering is gebaseerd op CBS-gegevens. Volgens het CBS hebben sinds het begin van de crisis 43 van de 1000 niet-westerse allochtonen hun baan verloren terwijl dit bij autochtonen 13 van de 1000 is. “Uitsluiting en etnische ongelijkheid spelen altijd een rol op de werkvloer. In elke recessie vliegen minderheden er sneller uit” aldus Meerman. Deze constatering vind ik uitermate zorgelijk.

Een andere reden van zorg is het hoge werkloosheidspercentage onder allochtone jongeren. Het bedraagt 20,5 % terwijl dit bij volwassenen 11 % is. Onder autochtonen is het resp. 9,6 % en 4 %. Het is aan de politiek om hier serieus werk van te maken in het “Jaar van de Bestrijding van de Armoede en de Sociale Uitsluiting”.

Suat Arı

CDA-Enschede

Lijst 2, nummer 6

Noot: een alternatief woord voor allochtonen “alletonen”.

UITNODIGING

2010-02-05T09:00:00.000+01:00

ARMOEDEBESTRIJDING 'THE SUFI WAY'

2010 is door de Europese Commissie uitgeroepen tot Europees Jaar van de bestrijding van armoede en sociale uitsluiting. Om dit daadwerkelijk te kunnen realiseren wordt op woensdag 10 februari 2010 in het Haagse Perscentrum Nieuwspoort gedebatteerd over de zeven adviezen(*) die de grote filosoof en mysticus Mevlana Rumi (1207-1273) op dit gebied gaf: De zogeheten 'Konya Criteria.

Dit debat zal worden gevoerd door Abdulwahid van Bommel (vertaler van het Mevlana’s hoofdwerk, de Masnawi), Prof. dr. ir. Mehmet Aksit (hoogleraar Universiteit Twente), Ass. Prof. Dr. Bülent Şenay (directeur Islamitische Stichting Nederland en attaché Religieuze Zaken van de Turkse Ambassade), Ronald Lucardie (beleidsmedewerker Cordaid) en Sadık Yemni (voorzitter van Turkse Schrijvers Club in Nederland).

Debatleider is de bekende columnist A. Suat Arı (secretaris Union of European Turkish Democrats)

Datum: woensdag 10 februari 2010 van 14.00 – 17.00 uur (inloop vanaf 13.30 uur)

Locatie: het Perscentrum Nieuwspoort Lange Poten 10, 2511 CL Den Haag

Toegang: gratis

Aanmelding vooraf is gewenst. Je kunt je aanmelden via info@uetd.nl

Dit debat is een initiatief van UETD NL en het Turkse Platform Den Haag in het kader van het Haagse Turkse Festival.

(*) De Konya Criteria: de zeven adviezen van Mevlana Rumi

“Word als stromend water in vrijgevigheid en hulpvaardigheid.

Word als de zon in compassie en mededogen.

Word als de nacht in het bedekken van andermans tekortkomingen.

Word als een overledene in woede en fanatisme.

Word als de aarde in bescheidenheid en nederigheid.

Word als de zee in verdraagzaamheid.

Toon jezelf zoals je bent of wees zoals je jezelf toont.”

Mevlana Celaleddin Rumi uit 13e eeuw

Betrouwbare gemeente!

2010-02-04T19:50:00.001+01:00

Wij weten ondertussen dat het imago van de politiek bij veel mensen niet florissant is. Het vertrouwen is om welke reden dan ook beschadigd. Wij, politici hebben er enorm last van. Wie wordt op straat niet aangesproken op een vervelende toon? Je krijgt meestal niet eens de kans om weerwoord te geven. Deze gang van zaken is niet goed voor de democratie, dat weten wij allemaal, maar wat is ons aandeel in deze negatieve ontwikkeling en wat kunnen wij daar zelf aan doen?

Eigen aandeel in dit negatieve imago is volgens mij behoorlijk groot. Wij luisteren weinig naar de burgers. Bovendien laten wij burgers niet duidelijk zien waarom wij een bepaald beleid willen uitvoeren. Soms ook wat beloven, maar niet nakomen!

Het CDA Enschede wil hier verandering in brengen door:

· Het gebruik te maken van een interactief bestuur. Dat betekent dat wij de burgers direct gaan benaderen door o.a. stadsdeelgewijs werken te optimaliseren, werkbezoeken af te leggen, rondetafelgesprekken te organiseren.

· Het bieden van een goede kwaliteit van dienstverlening door een goede communicatie en volgbare en duidelijke afhandeling.

· Minder bureaucratie door het afschaffen van overbodige regels.

· Een realistisch beleid, dat betekent dat wij onze ambities baseren op mogelijkheden en doen wat mogelijk is.

Vertrouwen van burgers in de politiek en bestuur komt de democratie ten goede. Dat heeft weer effect op het functioneren van de overheid. Dat willen allemaal toch! Stem dan ook op CDA.

Suat Arı

Nr.6

Start(dis)kwalificatie

2010-02-03T18:35:00.002+01:00

Start(dis)kwalificatie

Het onderwijs in Nederland is zeer dynamisch. Elk decennium heerst een nieuwe vernieuwingsdrift die voor een lange tijd de gemoederen bezig houdt. De basisvorming, brugklassen, zelfstandig leren, adaptief onderwijs, passend onderwijs, weer samen naar school en ga zo maar door. Dit alles om het onderwijs te verbeteren zodat leerlingen/studenten/jongeren over een startkwalificatie kunnen beschikken als zij de school verlaten. Deze ontwikkelingen worden vaak geïntroduceerd als antwoord op de veranderende samenleving. Een veranderende samenleving vraagt immers om ‘ander onderwijs’.

In dit proces worden met allerlei factoren rekening gehouden, maar een belangrijk factor wordt daarbij vaak vergeten of verwaarloosd, nl. de leerlingen/studenten/jongeren. In bijna alle ontwikkelingen vormen zij het lijdend voorwerp terwijl het altijd hen aangaat. Zij moeten leren, zij moeten een startkwalificatie halen, zij moeten zich aanpassen…

Toen ik met dit artikel bezig was, hoorde ik op de radio dat er steeds meer jongeren een startkwalificatie halen. Zowel minister Plasterk als onze eigen staatssecretaris Marja van Bijsterveldt waren trots op de resultaten. Deze resultaten zijn echter te danken aan het beleid van diverse gemeenten in de Randstad, vooral in Amsterdam en Den Haag. Ik ben wel benieuwd naar de resultaten van onze eigen stad Enschede. Ik vrees dat wij wel een stijging zullen constateren, omdat wij met twee enorme onderwijsoperaties te maken hebben.

Het eerste is de Scholings Boulevard Enschede (SBE). Hier heb ik in mijn tweede raadsperiode met volle overtuiging aan meegewerkt. Wij hadden er toen grote verwachtingen van. Dat móest hoe dan ook gerealiseerd worden. Het is ons ook gelukt. In het seizoen 2008-2009 is men gestart in een gloednieuw en modern gebouw, maar vanaf de eerste dag al hebben wij te maken gehad met problemen. In het begin dachten wij dat deze aanloopproblemen waren, maar helaas! Zij zijn er nog. Bovendien gaan de leerlingaantallen terug waardoor een deel van het gloednieuwe gebouw leeg komt te staan. Dat betekent dat je met een fysieke ingreep het probleem niet oplost. Het pedagogisch-didactisch aspect en de betrokkenheid van de leerlingen moeten mijns inziens meer aandacht krijgen, wil men kans van slagen hebben.

Het tweede is de massale herplaatsing van het ROC Twente. Zoals velen van u allicht weten, is er een nieuw gebouw in Hengelo gerealiseerd voor het ROC van Twente. De meeste opleidingen uit de hele regio zijn daar ondergebracht. De school is een enorme fabriek geworden waar studenten door de bomen het bos niet meer kunnen zien. Weinig contact met de leerkrachten, beter gezegd coaches, gebrek aan lesruimte en begeleiding nekken de studenten momenteel. Tot nu toe heb ik geen student gehoord die positief is over het gebouw en de opleidingen. Zij klagen bijna allemaal over de omvang van de school en de anonimiteit van de leerlingen. Ik heb sterk de indruk dat men alleen oog heeft voor efficiëntie i.p.v. effectiviteit.

Al deze problemen hebben gevolgen op onze gemeentelijke plannen en het beleid. Je kunt wel prachtige doelen neerzetten, maar als het middel daartoe niet toereikend is heb je een probleem. Dweilen met de kraan open heeft helemaal geen zin. De gemeente, dus de politiek moet ingrepen en harde afspraken maken met de betrokkenen. Het CDA zal daarom vragen.

Suat Arı

Lijst 2, Plaats 6

Onderwijs wankelt!

2010-01-27T23:45:00.000+01:00

Gisterenavond werd het eerste politieke debat naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen gehouden. De huidige fractievoorzitters blikten terug op de afgelopen vier jaar. De collegepartijen verdedigden zich terwijl de oppositiepartijen kritiek leverden. Het leek erop alsof er een raadsvergadering gaande was terwijl ik het in het begin vrij spannend vond. Het debat begon met de perikelen van Het Stedelijk Lyceum. De politiek kreeg ervan langs van een vertegenwoordiger van de ouders.

Het onderwijs zal mijns inziens ook de nieuwe raad flink bezig houden. Financiële problemen van HSL en aanloopproblemen van de Scholings Boulevard Enschede zijn zo in een adem te benoemen. Er is echter meer aan de hand in Enschede. Vooral de huisvestingsproblematiek zal veel aandacht vragen en krijgen, in elk geval van het CDA. De onderlinge conflicten tussen verschillende besturen/organen en de gemeente mogen de kwaliteit van het onderwijs niet aantasten. Bovendien moet de gemeente/politiek de beloftes nakomen in plaats van het afwachten van allerlei processen.

Waarschijnlijk zullen bepaalde politici, bestuurders, beleidsmedewerkers willen weten waar ik het over heb. Even geduld a.u.b. ! Binnenkort zult u er meer over horen.

Integreren doe je samen

2010-01-27T23:43:00.000+01:00

Al jaren houdt de integratieproblematiek gemoederen bezig. Politieke partijen, maatschappelijke organisaties en wetenschappelijke instellingen proberen een recept te vinden voor een gedegen integratie van mensen die later in Nederland zijn komen wonen. Het beleid verandert elke decennium van karakter en inhoud. Kortom men weet nog steeds niet hoe dat moet.

Sinds 1993, misschien een jaartje eerder, ben ik lid van het CDA. Deze partij heb ik gekozen op basis van het program van uitgangspunten en de vertaling van deze naar het beleid. Als liberaal Moslim kon en kan ik me goed vinden binnen deze partij. In de begin jaren moest ik echter vaak mijn keuze verantwoorden bij sommige CDA-leden. Op den duur zijn zij gewend geraakt aan mijn aanwezigheid. Maar nu, na zoveel jaren moet ik, althans wordt het van mij verwacht, nog steeds mijn keuze verantwoorden, dit keer niet bij de CDA’ers, maar bij de niet CDA’ers. Als deze vraag betrekking zou hebben met mijn politieke keuze, zou ik dat niet vreemd vinden, maar deze vraag wordt veelal gesteld met een ondertoon, nl. wat heb je als Moslim te zoeken bij een Christelijke partij? Men wil kennelijk geen integratie, maar juist segregatie. Daar moet wat aan gedaan worden.

Wij laten ons in de maling nemen*

2009-12-20T16:08:00.002+01:00

Bijna in alle dagbladen stond vrijdag 5 september een opmerkelijk bericht. De Rotterdamse advocaat Mohammed Enait liet weer van zich spreken, deze keer als beroepsbeoefenaar. Hij weet altijd wat te vinden om in de picture te komen en te blijven. Tot mijn grote verbazing wordt hij daarbij behoorlijk gediend door iedereen.

Deze zogenaamde advocaat is van mening dat hij niet op hoeft te staan als de rechter de rechtszaal binnen komt. Hij baseert deze houding op zijn religie, namelijk de Islam. Hij zegt dat iedereen gelijk is volgens de Islam wat naar mijn mening ook waar is. Maar wat heeft de praktijk in de rechtszaal met gelijkheid te maken. Het gaat om gerechtigheid. Je staat niet voor de rechter op, maar voor het gerecht. Omdat de rechter de belichaming van het gerecht is, wordt via hem respect getoond voor het gerecht. Dat Mohammed Enait de gelijkheid zo interpreteert, verbaast mij niet, want hij vindt altijd wat om aandacht te krijgen. Mij verbaast de interpretatie van de Rotterdamse rechtbank. Hij geeft Enait gelijk op basis van religieuze overtuiging.

Er kan uit deze interpretatie geconcludeerd worden dat de rechtspraak ook gebaseerd kan worden op religie. Vandaag zegt Enait dat hij uit geloofsovertuiging niet op hoeft te staan voor de rechter. Morgen komt hij weer met een andere eis. Tot hoe ver kunnen wij dan gaan? Waar eindigt de grens? Als hij straks zegt dat hij de vonnissen niet hoeft te volgen omdat deze niet gebaseerd zijn op de sharia, moeten wij dat ook accepteren? In hoeverre kan hij zich beroepen op juristprudentie op basis van de interpretatie van de Rotterdamse rechtbank?

Als wij op deze manier doorgaan, creëren wij een soort klassenjustitie die voor elke groepering een andere norm hanteert. Bovendien wordt de eis van Enaid niet eens gedeeld door een overgroot deel van de moslims. Zijn eis is mijns inziens gebaseerd op privé interpretatie. Eigenlijk een vorm van provocatie. Dat doet hij volgens mij opzettelijk, want hij hoort ook te weten dat men volgens de Islam de wetten van het land waar men woont, moet accepteren en respecteren. Een simpele vraag aan Benait moet immers afdoende zijn: wat doet u in de rechtszaal als u geen respect heeft voor het gerechtshof?

Laten wij ons niet in de maling nemen door zulke aandacht behoevende individuen. Door hem gelijk te geven, verliezen wij namelijk zelf het respect voor ons zelf.

A. Suat Arı

Secretaris van Union of European Turkish Democrats

Voorzitter van Stichting Bilge

*In september 2008 geschreven, maar nog steeds van toepassing.

2009-11-29T10:54:00.003+01:00

Politiek en Islam in de lage landen*

Als men pakweg tien jaar geleden aan een autochtone Nederlander zou hebben gevraagd wat hij van het begrip Islam verstond, had hij waarschijnlijk een antwoord in de volgende trant gehoord: “een universele religie die haar wortels in het Midden-Oosten heeft ...” Meestal werden daarbij positieve kenmerken genoemd, terwijl bepaalde gebruiken werden bekritiseerd.

Men was zeker niet uit op conflict. Momenteel lijkt het alsof men alleen maar confrontatie op wil zoeken. Alles is geoorloofd!

Het begon eerst in België met het Vlaams Blok dat zich sterkt keerde tegen de migratie in het algemeen en tegen de moslims in het bijzonder.

Door de voormannen van deze partij werd de Islam als de belangrijkste oorzaak van het falen van integratie aangemerkt.

In steden waar grote groepen moslims woonden werd het Vlaams Blok sterk, in sommige steden werd zij zelfs de grootste partij.

Deze partij bleef maar groeien terwijl zij zich in 2003 verwikkeld raakte met een rechtszaak omdat drie afdelingen met een racistische organisatie meegewerkt zouden hebben.

Het Vlaams Blok wijzigde haar naam uiteindelijk in 2004 in Vlaams Belang.

Ondanks het feit dat het Vlaams Blok/Vlaams Belang sterk groeide, weigerden de overige partijen samen te werken met deze beweging. Zij pasten en passen nog, haar de zogenoemde ‘cordon sanitaire’ toe.

Het begon in België, maar waaide over naar Nederland.

Het begon in Nederland wat voorzichtiger met de toenmalige VVD-leider Bolkestein.

Hij heeft heel langzaam aan de weg getimmerd, maar hij bleef wel beleefd.

Toen hij het politieke toneel in Nederland verliet om eurocommissaris te worden, werd zijn plek snel ingenomen door Pim Fortuyn.

Hij was een intellectueel met charisma.

Hij bekritiseerde de gevestigde orde waarbij hij vaak refereerde naar de ‘mislukte integratie’.

Volgens hem paste de islam niet bij de door joods-christelijke traditie gevormde Westerse maatschappij.

Hij werd ook geholpen door radicale moslims die aanslagen pleegden in de VS.

Fortuyn werd op 6 mei 2002 vlak voor de verkiezingen vermoord door een dierenactivist. Zijn partij deed met de verkiezingen mee en verwierf 26 zetels. De toon was gezet.

Na de moord op Fortuyn kwamen andere acteurs en actristen op het toneel.

Ayaan Hirsi Ali maakte een overstap van de PvdA naar de VVD om vervolgens de discussie te domineren.

Zij gaf van alles de schuld aan de islam.

Ondertussen werd Geert Wilders uit de VVD gezet om zijn Turkije-standpunt m.b.t. de EU-lidmaatschap.

Hij ging verder als eenmansfractie.

In de beginperiode werd hij niet serieus genomen, maar tegen de verkiezingen in 2006 werd hij populair terwijl hij geen woord repte over het bestieren van Nederland.

Hij had maar een issue: houd de moslims tegen!

Momenteel heeft hij een partij die 9 zetels in het parlement bezit. Versterkt door de steun van de kiezers neemt Wilders geen blad voor de mond.

Zijn taalgebruik begint iedereen te irriteren, behalve zijn aanhang.

Het werd tijd voor een tegengas dus.

Prominente Nederlanders onder wie oud vakbondsleider Doekle Terpstra en oud minister en VVD-leider Hans Dijkstal, namen het initiatief om de bevolking op te roepen tegen de verWildersing van de samenleving.

Even afwachten of dit initiatief het gewenste effect op gaat leveren.

Suat Arı

8 januari 2008

*Geschreven voor de NIO Radio.

2009-11-29T10:39:00.004+01:00

Beelden die de mensen niet meer raken!*

Dagelijks zien wij beelden uit de Palestijnse gebieden in de media. Vreselijke beelden waarin de wreedheid van de mensheid tot de uitdrukking komt. De ene keer blaast een zelfmoordterrorist zichzelf op in een druk bezochte plaats waardoor vooral onschuldige mensen het slachtoffer worden. De andere keer schieten de Israëlische soldaten op kinderen. Dag in dag uit, er komt geen einde aan deze vreselijke beelden. Het ergste is het feit dat deze beelden de mensen niet meer raken. Wij zijn allemaal hieraan gewend geraakt en gaan direct tot de orde van de dag!

Precies 40 jaar geleden is deze ellende begonnen toen Israël na de oorlog van 1967 de Palestijnse gebieden bezette. Vanaf dat moment is het leven van miljoenen Palestijnen ontregeld. Velen zijn van huis en haard verdreven. Op dit moment leven de meeste Palestijnen buiten Palestina. Vandaag de dag leven van de bijna 10 miljoen Palestijnen ongeveer 3,7 miljoen in Palestina, ongeveer 1 miljoen in Israel en de rest allemaal in het buitenland. Mensen die hun hele leven lang in vluchtelingen kampen wonen met alle gevolgen van dien.

Sinds de bezetting hebben de Verenigde Naties meerdere malen resoluties aangenomen om Israël een halt toe te roepen, maar zij zijn nooit uitgevoerd of kregen te maken met een veto van de Verenigde Staten. Ondertussen ging Israël door met het bouwen van nederzettingen in bezette gebieden.

Na jarenlang onderhandelen kwam uiteindelijk een akkoord tot stand, het Oslo-akkoord, tussen de Israëlische premier Yithzak Rabbin en de Palestijnse leider Yasser Arafat. Het leek er op alsof er een zekere normalisering tussen Israël en de Palestijnen plaats kon vinden. In de Oslo-akkoorden stonden de terugtrekking van het Israëlische leger uit de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever en het recht op zelfbestuur van de Palestijnen. Bovendien werden er tevens de brieven van wederwijdse erkenning getekend waarin beide partijen elkaar erkenden als de wettelijke vertegenwoordigingen en de PLO het recht van de staat Israël om te bestaan erkende en het gebruik van terrorisme, geweld en het vernietigen van Israël afzwoer. Toen werden bepaalde onderwerpen zoals Jaruzalem, vluchtelingen, nederzettingen en grenzen echter nadrukkelijk uitgesloten. Juist door deze onderwerpen hebben de andere onderwerpen geen kans van slagen gehad. Het geweld door beide partijen ging onverminderd door.

Het Westen kijkt vandaag de dag oogluikend toe hoe dit conflict zich voortzet. Israël kan haar gang gaan met militaire machtsvertoon terwijl de Palestijnen qua oorlogvoering geen partij kunnen zijn. Het Westen zwijgt in alle toonaarden door de schuldgevoelens ten opzichte van de Joden vanwege de holocaust tijdens de WO II. Inachtneming van dit schuldgevoelens gaat Israël door met bezettingen, wetende dat er geen haan naar de Palestijnen kraait. Palestijnen kunnen dan geen kant op. Het levenlange gebrek aan vrijheid heeft mensen hopeloos gemaakt waardoor de ratio geen kans krijgt om een oplossing te zoeken. De zeldzame burgerinitiatieven worden meteen de mond gesnoerd door beide partijen. Ik heb dan het gevoel alsof men geen oplossing wil en is gebaat bij dit conflict.

Suat Arı
01.06.2007
*Geschreven voor de NIO Radio

2007-03-18T00:36:00.001+01:00

De hand in eigen boezem steken

De Boze mannen met onverzorgde baarden lopen schreeuwend over straat met leuzen als “dood aan…”. Elders in de wereld spreekt weer iemand ‘namens’ meer dan een miljard mensen, ook namens mij. Hij vertelt hoe ik me voel door uitlatingen van mensen die ik niet eens ken. Een imam die in alle geuren en kleuren vertelt hoe de homo’s gestraft moeten worden. Islamitische scholen die geregeld onderwerp van gesprek vormen omdat zij te maken hebben met wanbestuur. Mensen uit de islamitische gemeenschap die hun nek durven uitsteken, worden met de dood bedreigd.

Ik heb het gevoel alsof wij er alles aan doen om het beeld van moslims in de westerse wereld negatief te beïnvloeden. Wij laten ons al te graag leiden door provocaties. Men hoeft maar een beetje kritiek te uiten, dan staan wij gelijk op de barricaden. In sommige gevallen gaat het niet eens over kritiek, maar het noemen van feiten. Bovendien hoeft kritiek niet negatief beschouwd te worden. Integendeel, in meeste gevallen is dat een kans om eigen beeld en positie op een juiste manier te bepalen.

Het is een vaststaand feit dat het beeld van de moslims in Europa vrij negatief is en dat dit beeld mede wordt bepaald door een klein deel van de moslims. Een ander feit is dat een groot deel van de moslims enorm veel last heeft van dit beeld.

De schuld bij een ander neerleggen zorgt niet voor een oplossing. De hand in eigen boezem steken oftewel de autokritiek is wat wij nodig hebben. De moslims moeten eerst kijken naar hun zelf en eigen positie in de maatschappij kritisch onder de loep nemen. Er zijn nagenoeg voldoende aanknopingspunten voor het beslechten van het negatieve beeld.

Leden van de moslimgemeenschap nemen nu verantwoordelijkheden in Nederland. Er zijn staatssecretarissen, kamerleden, wethouders, staten- en gemeenteraadsleden die namens diverse partijen politieke verantwoordelijkheid nemen voor het besturen van dit land. Er is een groeiend aantal bedrijven, dat bijdraagt aan de economie van Nederland. Hoogopgeleide leden bekleden functies zowel binnen de overheid als in het bedrijfsleven. Bovendien nemen goed opgeleide jongeren steeds meer het roer over binnen moslimorganisaties.

Er is dus voldoende potentie om het beeld van moslims een positieve wending te geven. Deze potentie hoort echter optimaal benut te worden, wil men de vicieuze cirkel doorbreken. Vanuit de maatschappelijke- en religieuze organisaties kan gewerkt worden aan het oplossen van problemen in het onderwijs en op de arbeidsmarkt en aan het verbeteren van de positie van de moslimvrouwen. Het bestrijden van radicalisme en criminaliteit onder moslimjongeren moet bij de kerntaken van de moskeeën horen.

De passieve houding die de moslims aannemen, moet veranderd worden in een proactieve houding. Daarbij is het belangrijk dat men partners zoekt en vindt in allerlei lagen van de maatschappij om samen te werken.

Laten wij het spreekwoord ‘onbekend maakt onbemind’ veranderen in ‘bekend maakt bemind’. Moslims bestaan immers niet uit Bin Ladins, maar uit vele Mevlana’s die het begrip Islam als vrede beschouwen.

Suat Arı
16.03.2007

2007-01-20T23:38:00.002+01:00

Laffe moord op Hrant Dink

Op vrijdag 19 januari is de Turkse gemeenschap over de hele wereld in een schok terecht gekomen door de moord op Armeens-Turkse journalist Hrant Dink. Hrant Dink is op klaarlichte dag op een laffe wijze vermoord voor het gebouw van zijn krant Agos. Deze moord veroordelen wij ten strengste. Bovendien beschouwen wij deze moord tevens als een aanslag op vrede, dialoog en broederschap.

In de persoon van Hrant Dink heeft de Turkse gemeenschap iemand verloren die ontzettend van zijn land hield. Iemand die ondanks alle negatieve omstandigheden zijn liefde voor het land niet verloor. Iemand die zich gekwetst voelde omdat hij werd beschuldigd voor het beledigen van "Turkse identiteit". Iemand die zich inzette voor vrede, broederschap en dialoog. Iemand die zijn hele hebben voor zijn idealen inzette. Iemand die zich niet terug deinsde om zijn mening te uiten. Iemand die vocht voor zijn identiteit. Kortom, iemand die als voorbeeld gezien dient te worden voor ieder vaderlandslievende mensen.

Hrant Dink had vandaag de dag in leven kunnen zijn als hij in zou zijn gegaan op uitnodigingen van diverse buitenlandse organisaties. Hij koos voor zijn land omdat hij zich daar thuis voelde, omdat hij Turkije als zijn land beschouwde. Hij wilde koste wat kost in Turkije blijven zonder zijn idealen te verloochenen.

Hrant Dink had in weelde kunnen leven als hij het land had verlaten, maar hij bleef in zijn land. Toen hij vermoord werd had hij schoenen aan waarvan de zolen kapot waren! Hij gaf niet om materiele zaken.

Hrant Dink werd veroordeeld omdat hij de "Turkse identiteit" beledigd zou hebben. Deze veroordeling heeft hem gekwetst omdat hij al zijn hele leven lang streed voor broederschap tussen de Armeense en de Turkse gemeenschap. "Hoe zou ik mensen kunnen beledigen met wie ik samen wil leven?" zegt hij in een van zijn uitspraken.

Hrant Dink is onzes inziens slachtoffer geworden van een complot van mensen die om welke reden dan ook niet willen dat Turkije een democratisch land wordt. Deze moord is een laffe daad tegen de mensheid.

De Turkse gemeenschap hoort Hrant Dink op een ceremoniële wijze haar laatste dienst te bewijzen door hem in een Turkse vlag te wikkelen. Iemand die zo veel van zijn land hield hoort een speciale begrafenis te krijgen.

Wij wensen de Turkse gemeenschap en zijn familie en collega’s sterkte bij het verwerken van dit enorme verlies.
A. Suat Arı
Secretaris
Union of European Turkish Democrats
Afdeling Nederland

2007-01-17T21:33:00.002+01:00

Mevlana Djalãl ed-Din Roemi en het moslimimago
De UNESCO heeft het jaar 2007 aangewezen als “Het jaar van Mevlana en tolerantie”. In dit kader zullen er wereldwijd diverse activiteiten georganiseerd worden om het leven van Mevlana en zijn boodschap aan een breed publiek bekend te maken. De UNESCO heeft in deze een weloverwogen keuze gemaakt. Om er achter te komen wie Mevlana is, moeten wij een blik werpen op zijn werk en missie.

Mevlana Djalal ed-Din Roemi, in het oosten het meest bekend als Mevlana en in westen als Roemi, is geboren op 30 september 1207 in Belh, in het huidige Afghanistan. Hij stamt van een bekende geleerdenfamilie. Zij vader werd de “Sultan der geleerden” genoemd. Zijn moeder was een prinses, de dochter van de Emir van Belh. Door de Mongoolse invasie moest het gezin van Mevlana Belh verlaten en zich vestigen in Nişabur. Mevlana kreeg daar zijn eerste lessen van de soefist Feridud-Din Attar. Daarna is Mevlana met zijn ouders op diverse plaatsen gewoond o.a. Bagdad, Kufe, Mekka, Damascus en Karaman. Karaman viel destijds in het Seldjukse Rijk waarvan de hoofdstad Konya was. In die tijd beleefden de Seldjukken met de Sultan Alaaddin Keykubat hun glorietijden. De vader van Mevlana is door de Sultan uitgenodigd om zich in Konya te vestigen. Zij willigden zijn verzoek in en zijn in 3 mei 1228 naar Konya verhuisd. Na de dood van zijn vader in 1231 werd Mevlana het middelpunt van de geleerden. Hij preekte in de İplikçi Madrasa waarop de geleerden van het hele Rijk afkwamen. Hij ontmoette in 1244 met Sems-i Tabrizi aan wie hij zijn inspiratie ontleende. Hij stierf in 17 december 1273 in Konya. Zijn begrafenis is bijgewoond door massa mensen waaronder vele niet moslims.

Naast zijn dagelijkse praktijken is hij ook bezig geweest met tal van werken. Zijn meesterwerk is de Masnavi, een leerdicht dat zes boeken en zo'n 25.577 versregels beslaat, bestaat uit onderling verweven verhalen, metafysische bespiegelingen en hoge vluchten van lyrische inspiratie.

Mevlana’s levenswijsheid bestaat uit een grote waarheid, namelijk dat al het leven één is. Mevlana wijst ons een innerlijk pad dat door het hart gaat. Hij maakt daarbij gebruik van de kracht van het woord. Hij ziet de woorden tegelijk als stof van de spiegel van de ervaring.

In zijn werk en filosofie staat de mens centraal. In elke mens ziet hij de God. Hij is niet bezig met het uiterlijke vertoon van mensen, maar met het innerlijke, “de kwaliteit van de ziel, de kern van de psyche, de drempel tussen ego en geest, de plaats voor innerlijke openbaringen” (citaat uit Sipko den Boer).
In al zijn werken staat de liefde voor de mens centraal. Hij wijst niemand af, ongeacht de herkomst en daden. Het volgende vers zegt hier genoeg over:
“Kom, kom opnieuw!
Wie je ook bent, kom opnieuw!
Ook als je ketter, heiden, vuuraanbidder bent,
Als je je belofte honderd keer verbroken hebt…
Kom opnieuw! Ons huis is niet de deur van hopeloosheid;
Wel de deur van hoop. Kom opnieuw…”

Zijn wijze adviezen formuleert hij aan de hand van de natuur:
“Wees als een stromend water in gulheid.
Wees als de zon in genegenheid en barmhartigheid.
Wees als de nacht in het verbergen van andermans gebreken.
Wees als de dood in boosheid en agressie.
Wees als de aarde in bescheidenheid.
Wees als de zee in tolerantie. “
Als levensmotto geeft hij de mensheid dit advies:
“wees zoals je bent of zoals je gezien wordt.”

De westerse wereld ontdekt Mevlana, terwijl de zogenaamde moslimterreur over de hele wereld het beeld van de moslims bepaalt. Het is dan ook wezenlijk van belang dat mensen als Mevlana onder een breed publiek bekend worden gemaakt. Zo wordt mijns inziens de echte betekenis van de Islam duidelijk naar voren gebracht. Niet als mensen gelijk de straat opgaan als iemand wat over de Islam zegt. Wat een ander zegt zal de inhoud van de Islam immers niet veranderen. De reactie daarop kan wel het imago veranderen dan wel beschadigen. Mevlana werd geïnspireerd door de Islam in een tijd waarop de westerse wereld in de middeleeuwen leefde. Zijn filosofie krijgt nu overal in de wereld aanhang. Wanneer gaan de moslims hem ontdekken en naar zijn adviezen luisteren?
A. Suat Arı
15.01.2007

2007-01-13T19:05:00.002+01:00

Vakantie versus sıla-i rahim

Nu de vakantietijd aangebroken is gaan de Nederlanders massaal op vakantie. Sommigen vieren hun vakantie in eigen land terwijl anderen daarvoor het buitenland kiezen. Veelal gaat het hierbij om het uitrusten, het bijkomen van de alledaagse drukte en het opladen van de menselijke accu, zodat men na de vakantie weer fris tegenaan kan. Vakantie is dan ook een onmisbaar begrip geworden voor de meeste Nederlanders waaronder ook vele moslims vallen.

Hoe vieren de moslims dan hun vakantie? Het is ondertussen breed bekend dat moslims naar het land van herkomst gaan met de vakantie. Niet alleen omdat het weer daar beter is. Er zijn meerdere redenen om het land van herkomst te bezoeken. Dat is eerder een plicht dan een vrije keus. Moslims kennen het begrip sıla-i rahim dat uit twee woorden bestaat. Sıla betekent samenkomen, verenigen en band. Dat wil zeggen dat mensen weer bij elkaar komen die een poosje elkaar niet gezien hebben. Het betekent ook het aanhalen van familiebanden. Rahim betekent o.a. mededogen, beschermen en genegenheid. Sıla-i rahim betekent in de ruimste zin het voldoen aan de familiaire plichten. Dat houdt in dat men zijn ouders, grootouders, broers en zussen, ooms en tantes, neven en nichten en de andere verwanten binnen de mogelijkheden zowel materieel als immaterieel ondersteunt, dat men met deze familieleden contact heeft en hen geregeld bezoekt.
Als wij dit begrip vanuit een historisch perspectief bekijken begrijpen wij beter waarom moslims het familiebezoek zo belangrijk vinden. Volgens Halid bin Zeyd ging een man naar de Profeet (vzmh) om te vragen hoe hij het beste naar de hemel kan gaan. De Profeet (vzmh) gaf als antwoord op deze vraag de volgende: “ Wie de God aanbidt en Hem niet vergelijkt met welk object dan ook en zijn gebed doet en aalmoes geeft aan de armen en aan zijn familiaire plichten voldoet (Buhari)”.

Deze plicht wordt zowel in de Koran als in de overleveringen in een adem genoemd samen met het gebed en het aalmoes die bij de vijf zuilen van de Islam horen. In dit verband kunnen wij het begrip sıla-i rahim als een religieuze daad zien. Problemen binnen de familie worden hierdoor opgelost. Dat heeft vele voordelen zowel voor het individu als voor de maatschappij. Dit begrip plicht de moslims om aardig, vriendelijk, liefdevol voor de familieleden te zijn en om hen niet te verwaarlozen.

Om de bovenstaande redenen gaan de moslims als het enigszins kan naar het land van herkomst met de vakantie. De voorbereiding daarvan is zeer intensief. De meeste tijd daar wordt doorgebracht met de familie in de geboortestreek of waar de wortels liggen. De meegebrachte cadeaus worden uitgedeeld. De graven van de overleden familieleden worden bezocht. Bovendien worden allerlei gebruiken zoals bruiloft- en besnijdenisfeesten, herdenkingen gehouden.

Het wordt echter steeds moeilijker om aan deze plicht te voldoen omdat de financiën het niet toelaten. Men heeft steeds meer moeite om eindjes aan elkaar te knopen. De vakantie wordt dan voor een heleboel mensen een luxe zaak. Nog een ander bijkomende zaak is het feit dat de nieuwe generaties weinig voelen voor deze plicht. Zij gaan liever naar het strand of naar een ander land. In deze zin is er ook geregeld conflicten tussen de ouders en de jongeren. Er is zeker sprake van een verindividualisering binnen de moslimgemeenschap.

Suat Arı
Juli ‘06

2007-01-13T19:03:00.001+01:00

Duurzaamheid in de breedste zin

Vandaag, de eerste dinsdag van de maand september wordt de duurzaamheid het onderwerp van de dag. Het thema van dit jaar is “Klimaat; waar steek je je energie in?”. In het kader van Duurzame Dinsdag zijn allerlei initiatieven ingediend die elk een bijdrage kunnen leveren aan het klimaat.

Dit thema is mijns inziens goed doordacht gekozen. De klimaatveranderingen in de wereld houden de klimatologen steeds bezig. In die media kan men er bijna elke dag een bericht of een artikel over lezen. De steeds warm wordende aarde baart zorgen. De beleidsmakers worden gedwongen om met dit feit rekening te houden bij het maken van lange termijn planningen. De grootste boosdoener voor deze veranderingen is de fossiele brandstof die wordt gebruikt voor energie. Om deze vervuilende brandstof te vervangen is men al jaren bezig. Er zijn tot nu toe wereldwijde conferenties gehouden om deze problematiek aan de kaak te stellen en wereldwijde afspraken te maken. Al deze pogingen hebben helaas niet geleid tot succes. Neem als voorbeeld het Kyotoverdrag dat in 16 februari 2005 in werking trad. Dit verdrag bepaalt dat de uitstoot van schadelijke broeikasgassen door 39 industrielanden tussen 2008 en 2012 met gemiddeld 5 procent omlaag moet ten opzichte van het niveau van 1990. De VS, China en India, de grootste vervuilers, hebben dit verdrag niet ondertekend. China en India zijn vrijgesteld vanwege hun economische achterstand, maar de VS hebben zich uit het protocol teruggetrokken omdat de Amerikaanse economie te veel schade zou lopen. Dat betekent kort gezegd dweilen met de kraan open.

Als wij vanuit een Islamitisch perspectief de milieuproblematiek bekijken zien wij dat de Islam vele aanknopingspunten biedt. De aarde, de fauna en de flora zijn geschenken van God aan de mensheid. Wij horen ons als goede rentmeesters te gedragen ten opzichte van deze geschenken. Islamitische dichter en filosoof Yunus Emre die in de 13’e eeuw in Anatolië geleefd heeft, zegt niet te misverstane taal heel duidelijk welke positie een moslim moet innemen ten opzichte van de natuur: “wij hebben de geschapene lief vanwege de schepper.”
Bovendien wordt zowel in de Koran als in de overleveringen het overmatig gebruik van alles afgeraden, zelfs verboden. Als wij deze in de huidige situatie vertalen kunnen wij concluderen dat wij zuinig om moeten gaan met energie en de natuur. Wat wij geërfd hebben van onze voorouderen, moeten wij in goede staat nalaten aan de volgende generaties. Wat houdt dit in de praktijk in? Als individu kunnen wij allereerst met eigen gedrag beginnen. Overmatig gebruik van energie en water in huis kan makkelijk voorkomen worden. Hiervoor kan men advies inwinnen bij de nutsbedrijven. Een andere manier om verantwoord om te gaan met het milieu is het separaat verzamelen van de huiselijke afval. Recyclen van afgedankte spullen zoals batterijen, glas, oud papier en elektrische apparaten kan ook bijdragen aan het voorkomen van het vervuilen van het milieu door deze in te leveren bij de hiervoor gespecialiseerde bedrijven of instellingen.

Kortom kunnen wij zeggen dat iedereen een bijdrage kan leveren aan een schoon milieu.

Suat Arı
september ’06

2007-01-13T18:55:00.001+01:00

Test case voor Turkse politici

Het politieke leven van Turks Nederlandse politici staat sinds enkele weken op losse schroeven. Jarenlange inzet voor hun partij telt ineens niet meer. Op dit moment telt maar een één ding en dat is het erkennen van de vermeende Armeense genocide. Als een politicus deze kwestie ter discussie stelt vanuit het Turkse perspectief, wordt hij/zij op het matje geroepen. Niet om zijn mening te bevragen, maar om hem/haar onder druk te zetten om deze kwestie als genocide te erkennen.

Ayhan Tonca, Osman Elmacı, (beiden CDA) en Erdinç Saçan (PvdA) zijn van de kandidatenlijsten voor de Tweede Kamer afgehaald omdat zij van mening zijn dat deze kwestie niet als genocide gezien mag worden. Het CDA probeerde Tonca en Elmacı met terugwerkende kracht verantwoordelijk te stellen voor een motie die in december 2004 door de Tweede Kamer unaniem is aangenomen, terwijl de PvdA via sms Saçan dwong om de “Armeense genocide” te erkennen.

De zittende Kamerleden en de andere vertegenwoordigers van Turkse afkomst zijn voortdurend aan de tand gevoeld om een uitspraak uit te lokken, het liefst in de term van erkennen of ontkennen. Degenen die zich afzijdig hielden werden afgeschilderd als ontkenners. Waarschijnlijk waren de drie koppen niet genoeg. Er moesten nog meer koppen vallen. De belangrijkste kop was natuurlijk mevr. Albayrak, het nummer 2 van de PvdA. Mevrouw Albayrak hield haar kruid droog. Zij schotelde de media vlees noch vis.

Het bleef niet met deze twee grote partijen. Op één partij na hebben alle vertegenwoordigers van diverse partijen in de afgelopen weken verklaard dat de kandidaten ‘de Armeense genocide” horen te erkennen. De enige leider die openlijk de gang van zaken bekritiseerde is D66 leider Alexander Pechthold. Hij heeft tijdens het partijcongres het volgende gezegd: “Waarom meten we met twee maten?! Waarom zou ik Fatma, een Nederlands Kamerlid, aan een publiek examen onderwerpen als het gaat om wat er begin vorige eeuw in Armenië is gebeurd. Dat vertik ik.”

Al deze gebeurtenissen past mijns inziens niet bij een parlementaire democratie. In een parlementaire democratie is een volwaardig en zichzelf respecterend Kamerlid in staat zijn/haar standpunten met argumenten toe te lichten. Na een legitiem fractiedebat waarbij de standpunten uitvoerig worden besproken komt een besluit tot stand dat als het standpunt van de fractie naar buiten wordt gebracht. Vanaf dat moment kan van een fractielid dat een afwijkend standpunt heeft, verlangd worden dat hij zich houdt aan de fractiediscipline. Dat houdt niet in dat het afwijkende standpunt niet meer mag bestaan. Het uit de kandidatenlijst verwijderen van de bovengenoemde personen laat zien dat men beslag wil leggen op vrije meningsvorming.

Vanwaar is deze commotie dan ontstaan in Nederland? Het begon met een klachtbrief van de Armeense Federatie aan het adres van de voorzitter van het CDA. In eerste instantie kreeg deze brief geen aandacht, maar een uitzending van NOVA op 20 september bracht de hele politiek in rep en roer. Vanaf dat moment begonnen de executies van de Turks Nederlandse politici.

Zijn deze politici dan hardleerse ontkenners van historische feiten? Ik denk van niet. Er is geen overeenstemming binnen de kringen van historici over deze kwestie. Ik ben er van overtuigd dat er ten tijde van de Eerste Wereldoorlog misdaden zijn gepleegd. Deze misdaden zijn niet enkel aan Turken toe te schrijven. Door toedoen van de Westerse mogendheden zijn de Armeniërs die de Ottomaanse onderdanen waren, tegen Turken in opstand gekomen terwijl het Ottomaanse Rijk in oorlog verkeerde. Tijdens de opstand zijn er talloze massaslachtingen door de Armeniërs gepleegd. Om deze opstand te onderdrukken hebben de Ottomaanse autoriteiten besloten de opstandige Armeniërs te verplaatsen naar een ander deel van het Ottomaanse Rijk. Tijdens deze verplaatsing zijn vele Armeniërs omgekomen door verschillende redenen, onder andere honger en wraakacties van de slachtoffers van de Armeense slachtingen. Over de aantallen zijn er verschillende bronnen die sterk van elkaar verschillen. Bovendien ben ik van mening dat deze kwestie een zaak van twee landen is, namelijk van Turkije en Armenië. Deze twee landen moeten gezamenlijk uit deze impasse zien te komen. Pressie vanuit het buitenland zal de zaak geen goed doen. Beide landen dienen de archieven open te stellen voor onafhankelijke onderzoekers zodat deze ongestoord onderzoek kunnen verrichten. In deze trend zegt Europarlementariër Camiel Eurlings het volgende: "Echte verzoening kan er ook pas komen als de feiten op tafel liggen, dat hebben we eerder bijvoorbeeld ook gezien in Zuid-Afrika". Hij wil dat een commissie van experts en historici onder auspiciën van de Verenigde Naties de zaak bestudeert. Dat is een goed voornemen, maar deze kwestie is wel in het verleden onder voorzitterschap van Engeland in Malta aan de orde gesteld en toen werd besloten dat er geen genocide plaats heeft gevonden. Ook de Verenigde Naties heeft deze kwestie in 1948 besproken en kwam tot de conclusie dat er geen genocide plaats heeft gevonden. Ondanks deze uitspraken mag deze kwestie nogmaals uitvoerig onderzocht worden door wel onafhankelijke historici.

Wat zijn de gevolgen van deze ontwikkelingen voor de in Nederland wonende Turken? Allereerst kunnen wij stellen dat de politieke participatie van Turken een enorme deuk heeft opgelopen. Het vertrouwen in de politiek is zoek. Men begrijpt niet waarom een eeuw oud probleem tussen Turken en Armeniërs nu ineens als test case voor Turkse politici wordt gebruikt. Dat staat niet eens op de verkiezingsprogramma’s van de partijen, denkt men. Sommigen gaan nog verder in hun denken door te stellen dat deze een truc is om de Turkse deelname in de politiek te dwarsbomen.

Gelukkig zijn de Turkse organisaties met hun gezond verstand bezig. Zij sporen de Turkse kiezers vooral te gaan stemmen, weliswaar met een advies om strategisch te kiezen. Zij zijn ook van mening dat de Armeense kwestie besproken moet worden zodat de Nederlandse maatschappij objectief wordt ingelicht. Zij menen dat dit op dit moment eenzijdig gebeurt. Mensen die er een andere mening op nahouden worden uitgemaakt voor nationalist, handlanger van Turkse Republiek of extreem rechts.

Tot slot wil ik opmerken dat de politieke partijen in het algemeen en het CDA en de PvdA in het bijzonder verantwoordelijkheid moeten nemen deze kwestie niet meer als test case te gebruiken.

Suat Arı